تک گوئی مستبدانه !!

استبداد از هر نوعش و در هر قدّ و قواره ای، ویژگی بارز و مشترکی دارد، اینکه" تک گو "ست و می خواهد که فقط صدای "او" باشد و هیچ صدای دیگری شنیده نشود

گفت و شنود و یا گفتگوئی صورت نمی گیرد، اگر هم هست، فقط ظاهر و پوسته ای از آن و در باطن همان "تک گوئی" و" یکّه سالاری" است، یک طرف فقط حرف خودش را می زند و از" دیگر طرف ها" می خواهد که بشنوند و اطاعت کنند!

"مستبد تک گو" خود را در تک گوئی بر بُرج عاج نشانده و در اوج دستیابی به حقیقت دیده و از همان بالا می خواهد که به طریق کلام قسمت هائی از حقیقت را برای شنوندگان راه گم کرده آشکار سازد !!!

برای همین است که در مراودات کلامی بیشتر از هر کلمه ای از کلمات" باید   و  نباید   "استفاده می کند و همه اش در مقام پند و موعظه به دیگران است

گفته های" تک گوی مستبد" از آن رو که به اعتقاد خودش، عین حقیقت است، پس باید همچون" وحی ُمنزل" پذیرفته شده و چون و چرائی در کار نباشد و صد البته هر نوع امّا و اگر و چون و چرائی به چوب بدعت و گناه رانده شده و سرکوب خواهد شد

یک طرف آگاه به همه چیز و دست یافته به همه ی حقیقت و طرف های دیگر، شنوندگان صغیر، ناتوان و نادان که فقط باید بشنوند و گوش کنند ،این، تصویری است از مراودات کلامی بین تک گوی مستبد و عموم مردم در نظام های سیاسی که استبداد بر آنها حاکم است

رمز و راز عقب ماندگی نظام های استبدادی در همین نهفته است که هیچگاه تلاشی برای کشف حقایق صورت نمی گیرد، چرا که به دیده ی مستبدان ،"حقیقتی" وجود ندارد !! آنچه که حقیقت دارد در همان" صدا و ندائی" است که بر همه ی صداها حُکم می راند فقط همو" عین حقیقت" است

نقطه مقابل آن در نظام های دموکراتیک،" گفتگو  و گفت و شنود" ترویج می شود و از این طریق همگی با هم گفتگو می کنند، تا بتوانند حقیقت های پنهان شده را کشف کرده و آشکار سازند، تلاشی جمعی برای رونمائی از حقیقت های پنهان شده !!

بی تردید همین تلاش جمعی برای فهم حقیقت رمز توسعه یافتگی جهان مدرن و کشورهای دموکراتیک است

تک گوئی مستبدانه پرسشگری جدّی را بر نمی تابد، قید جدی را آوردم برای اینکه بدانیم یک" مستبد تک گو" گاه پرسش را تحمل می کند، البته آن پرسشی که به فهم درست از مقصود کلام خودش به دیگران یاری رساند !! همین و بس ....بیشتر از این تحمّل نخواهد شد

و پرسشی که اصول فکری تک گوی مستبد را به زیر سوال برد و به چالش کشاند به هیچ روی تحمل نخواهد شد

شنیدن نعمت بزرگی است ،هر که هر که، آن را ندارد البته" شنیدن صدای دیگران" فرع بر این است که قبول داشته باشیم" دیگرانی" هم هستند که سخن آنان رگه هائی از حق را دارد، اما" مستبد تک گوی" از اساس این مبنا را قبول ندارد چرا که بر این باور است همه ی حقیقت فقط نزد خود اوست !!!

 مستبد تک گوی به هنگام ارزش گذاری انسان ها تنها معیار را میزان اطاعت پذیری آنان می داند، چقدر سر به زیر و حرف گوش کُن و مُطیع بوده اند ....همین و همین ....آنچنان سر به زیر که آزارش به کسی نرسد و این را بهترین دلیل بر خوبی یک آدم معرفی می کند، زیرا این نوع آدم ها در برابر یکّه سالاری و تک گوئی او هیچ مقاومتی نکرده بلکه به تمام وجود گوش بوده و اطاعت کرده اند

وای بر ما ....وای بر ما که چقدر فرهنگ تک گوئی مستبدانه در ما جای گرفته است و همه جای زندگی ما در پنجه های قدرتمند او اسیر است

عرصه سیاست، اقتصاد، فرهنگ ....داخل خانه، محیط کار، محدوده روستا، شهر و بالا و پائین ...همه اش مراودات کلامی ما اسیر در تک گوئی مستبدانه است

می خواهیم که تنها صدا بلکه صدای حاکم بر دیگر صداها  باشیم ...بگوئیم و بگوئیم و بگوئیم و حاضر نیستیم که چیزی بشنویم و گوش دهیم

گاه با پرت و پلا گوئی و آسمان  و  ریسمان بافی به هم و از زمین و زمان گفتن فقط می خواهیم که صدای" دیگران" را خفه کنیم و ناچار به شنیدن آنها نباشیم و صد البته عاقبت این "تک گوئی مستبدانه" جز عقب ماندگی و سقوط چیزی دیگر نخواهد بود

دستی را که نمی شود بُرید، باید بوسید !!

دستی را که نمی شود بُرید، باید بوسید !!

مثل ها ،حکایت ها و تکّه جمله های رایج بین مردم، گاه دنیا حرف پشت سر خود دارند و حاکی از فرهنگ ، فکر و خصلت هائی پنهان و آشکار در جامعه هستند

نمونه اش، همین جمله ای که می گوید؛  " دستی را که نمی شود بُرید، باید بوسید" 

این دست، کدام دست است، که گفته شده، اگر نشود آن را بُرید، باید بوسیدش ؟!....دست زور ؟....بله ...دست زور !!...در مواجهه ی با زورگوئی فرادستان، بُریدن و یا بوسیدن دست آنان دو راه پیش رو است که ایرانی همیشه ی تاریخ خود را مُلزم دانسته یکی از آن دو را برگزیند، بی آنکه اندیشه کند که آیا راه سومی هم هست یا خیر ....شاید راه سومی هم یافت شود، بی آنکه نیاز به خشونت و قهر انقلابی و دست و پا بُریدن و گردن زدن باشد و یا بی آنکه دست و پا بوسی و قربان صدقه رفتن و زنده باد و مرده باد گفتن، ضرورتی یابد

راه سومی که در آن نه برده و بنده باشد و به پای خدایگان زمینی افتد و یا رگ گردم متورّم و شمشیر به دست، داد و فریاد راه اندازد و خشونت ورزد !

متاسفانه ایرانی در مواجهه با زور به افراط و تفریط می رود، اگر برایش امکان داشت، دست زورگو را می بُرّد و خشونت می ورزد و الّا می بوسد و کُرنش می کند، هر چند آنگاه که می بوسیده در دل می گفت ...."دست بالا دست زیاد است" !!...

عجیب اینکه این زور مداران نیز فریب خورده اند و  دست بوسی و به پا افتادن ها را نشانه ی وفاداری گرفته و به آن دل خوش کرده اند، غافل از اینکه هر دست بوسی ای نشانه ی اطاعت پذیری نیست

بله،  زور و جبر هر چند "اطاعت ریاکارانه" را جلب می کند و دیگران را مُطیع می سازد اما هیچگاه" وفاداری" نساخته است

بزنگاه غفلت زورمداران همین جاست، که کُرنش و قدخم کردن زیردستان را نشانه ی دل دادگی آنان گرفته اند، بی توجه به اینکه قلب و دل آدمیان را نمی شود با زور و جبر تسخیر کرد البته که می شود زبان آنان را به هر سمتی که خود خواست گرداند اما در همان هنگام نیز اگر چیزی خوش آیند زورمداران به زبان آورند در دل لعن و نفرین می کنند و شاید هم خود را برای بریدن همان دستی که اکنون می بوسند، آماده می کنند !!!

انسان ها موجودات عجیبی اند، چون می دانند زور، گذرا، بی ثبات و مُوقّتی است و روزی دورانش به سر می رسد، آنچنان که گوئی" نبوده" و هیچ اثری از آن زورمداران باقی نمی ماند، از این رو غالب مردم در برابر زور، مقاومت و واکنش سخت از خود نشان نمی دهند گوشه ای نشسته و نظاره می کنند تا این روز هم بگذرد !!

غالب مردم حال و حوصله ایستادگی را ندارند و قدرت تحمل هزینه های مقاومت را در خود نمی بینند و چه عجیب است که تلاش می کنند، زور را به خدمت خویش نیز بگیرند!!

دسته ای از مردم که صاحب مُکنت و ثروت اند به این استدلال که اگر زور را نشد ،داشته باشیم، خریدنی که هست !!لذا با پول و ثروت خود زور را می خرند و به خدمت خود می گیرند

حالا که خود نمی توانند صاحب زور شوند، بهترین راه را در این می بینند که زور را با خریدن به خدمت خود گیرند !!

دسته هائی دیگر از مردم که نه زوری دارند و نه از ثروت بهرمند، آنان با تظّلم خواهی به درگاه زور و عریضه نویسی و عرض حال بردن و اگر هم لازم شد به دست و پا افتادن مقابل زور، رحمت و شفقت زور را متوجّه خود سازند و به این طریق مشکلات سفره خود را حل کنند و نانی در آن گذارند !!

زورمداران نیز از همین جا که خود را دست یافته به هدف می بینند ...بله ...درست از همین جا خدعه و  فریب زیردستان را خورده اند و خود متوجه نیستند،

آنان گمان دارند که با زور و جبر توانسته اند جامعه ای را همراه خود کنند و با سکوت و آرامش بر آنان حکم رانند، غافل از اینکه در نهان شهر خبر هائی است که گاه به گاه جمله هائی مثل"  دست بالا دست زیاد است"    و یا    " دستی را که نمی شود برید، باید بوسید"  نشانه هائی از درون را آشکار می کند

شبان و رمه !!

مردم و حکومت چه نسبتی با هم دارند ؟ بالندگی ملت، بسته به آن است که رابطه بین خود و حکومت را بر چه پایه ای بنا کند ؟ برخی در پاسخ به این نوع سوال ها، سریع جواب می دهند که خوب، معلوم است،... شبان و رمه !! ....مگر شبان چه می کند ....چوپان، رمه را از گرگهای درنده حفظ می کند و مراقب است که گرسنه و تشنه نمانند و در امنیت آنها می کوشد ...همین!! ...البته باید به چوپان توصیه کرد که چوپان خوبی باشد و پا از جاده ی انصاف و عدالت بیرون نگذارد

آنانی که نسبت بین حکومت و مردم را آنگونه که اشاره شد به مانند نسبت شبان و رمه میدانند، معتقدند چوپان؛ چوپان خوبی باشد و به مصالح رمه آشنا و دلسوز آن ها بود، هیچ اشکالی هم ندارد که خود رای و مستبد هم باشد!!

چرا که رمه ی یک چوپان مستبد  بودن، بهتر از آن است که گرفتار گرگ های درنده شویم

اینان، نسبت بین حکومت و مردم را نسبتی اخلاقی و نه سیاسی تفسیر می کنند اخلاقی به این معنا که می بایست نظامی اخلاقی بر رفتار حکومت و کردار مردم چیره باشد ،حکومت رعایت مصالح مردم را کُند و مردم نیز در قبالش وظیفه ی خود را در انقیاد و اطاعت از حکومتگران به خوبی انجام دهند و هیچگاه سر پیچی نکنند که اگر کردند، حکومت حق دارد رمه ی سرکش را تنبیه کند، آنگونه که خود می پسندد !!

ملاحظه می کنید در این تفسیر همه اش پای وظیفه و تکلیف در میان است و سخنی از حق و مسئولیت متقابل و حاکمیت قانون مطرح نیست، نظام اخلاقی مبتنی بر قرائتی خاص در توجیه خودکامگی، جای حقوق و مسئولیت فیمابین و قانون را می گیرد

و قدرت مردم در انتخاب و آزادی اراده آنان به هیچ روی مطرح نیست

رابطه حکومت و مردم در چارچوب نظام اخلاقی تعریف می شود آن هم با قرائتی از اخلاق که در نهایت استبداد و خودکامگی توجیه خواهد شد

باری تاکید زیاد از حدّ بر وظائف متقابل مردم و حکومت گاه باعث غفلت حکومتگران از مسئولیت هایشان می شود

اینکه مردم و حکومت در قبال هم وظائفی دارند، دُرست؛ اما این مهم، نه مبتنی بر نظام وظیفه مندی شبان – رمه و یا خدایگان – بنده بلکه می بایست بعد از توجه به مسئولیت های متقابل معنا و تفسیر شود

حکومت خوب، در برابر مردم مسئول و پاسخگوست، چرا که نه مانند شبان و یا خدایگان حتی اگر عادل و نیکو خصلت باشند، بلکه از آن رو ست که مشروعیت قدرت خود را از اراده ی مردم و خواست آنان گرفته است

نسبت مردم و حکومت به مانند نسبت شبان و رمه نیست تا بگوئیم، شبان عادل و نیکوخصلت، خود رای و مستبد هم که باشد ، منعی نیست ،، بهتر آن است که گرفتار گرگ های درنده نشویم !!!

بنده، بر این باورم مغلطه ای بزرگ اتفاق افتاده است نسبت شبان – رمه  فقط در بین همان شبان و رمه می تواند فرمول درستی باشد ...بله ...شبان خوب و عاقل برای رمه ی فاقد عقل بهتر از هر چیزی است اما مردم، نعوذبالله که به مانند رمه بی عقل و فاقد شعور نیستند !!!

متاسفانه باید به این واقعیت تلخ اعتراف کرد، کسانی که در گوشه های پنهان گفته ها و نوشته هایشان حاکمان را شبان و مردم را به مانند گوسفندان مستحق هدایت شدن می بینند ، در واقع  در پیش فرض ذهنی خویش  فهم مردم را با سطح فهم یک دسته رمه برابر دانسته اند !!!

و این بدترین توهینی است که به فهم و شعور یک ملت صورت می گیرد

استبداد، مادر همه ی بد اخلاقی هاست، حتی اگر در وجود یک انسان خوب به لحاظ اخلاق فردی، جلوه کند چرا که در آن فرض همه سعی می کنند با دروغ، ریا، تظاهر و نادیده انگاشتن حقوق دیگران خویش را به مرکز قدرت نزدیک سازند و این یعنی شروع همه بدی ها

نتیجه اینکه هیچ نظام اخلاقی ریشه دار و قابل اتکائی در آنجا که نسبت حاکمان و مردم به مانند نسبت شبان و رمه باشد، استقرار نمی یابد 

بوی خاک !

بوی خاک !

گرمای روزانه، آنگاه که آمیخته ی با نم نم باران تابستانی شود، هر چند در روز اول ماه صیام، به من حال و هوای رفتن به کوه را می دهد!

مثل همیشه، امّا اینبار همراه دو – سه یار همدل، همگام هم، اکنون به سمت ریگ چشمه می رویم، الآن چیزی نزدیک به سه ساعت به وقت افطار مانده است

چند قرص نان، مقداری پنیر و کشمش و توت خشک و چند دانه خرما، اینها همه ی آن چیزی است که همرا داریم

زبان روزه و خشکیده از تشنگی، راه رفتن را کمی سخت می کند، به خصوص برای من که از همان قدم اول عرق ریختنم شروع می شود، چک چک ، از تمام تن و جانم عرق می ریزد و حرارت گرمی آن را در هوای ملس، می بینم که چگونه بالا می رود !!!

بگذریم، کوله به پشت، آرام آرام در حرکت و در طول راه هم از زمین و زمان حرف می زنیم و فلسفه می بافیم !....اکنون به چشمه ی اول رسیدیم، راستش به نظرم، دوستان همراه، کمی بیشتر از من خسته اند و البته دنبال بهانه تا همان جا بنشینند و بساط کنند یکی از آنها برگشت و گفت :" آقایون !! بهتر نیست به همین مقدار اکتفا کنیم و کنار چشمه اول بنشینیم و ....."

دومی که گویا از شنیدن این حرف خوشش آمده بود، بلافاصله وسط حرفش پرید و گفت : "بله، صد در صد ...من موافقم" ....و بی آنکه منتظر شنیدن نظر دیگران باشد، بسم الله گفت و همانجا کنار چشمه با اندکی فاصله، فرش از توی کوله در آورد و در یک چشم بر هم زدن پهن کرد و آماده جمع کردن هیزم برای آتش شد !!

اما من تازه گرم شده ام و دلم نمی آید این هوای ابری نیمه بارانی جنگل را در کوه از دست بدهم، اجازه می گیرم و راه را تنهائی ادامه می دهم،"  تا شما بساط سفره افطار پهن کنید، من رسیده ام"   این جمله را گفتم و سر به زیر انداختم و پا یار به دست گرفتم و بسم الله گویان به راه ادامه می دهم ......

وای خدای من !!....چه هوائی و چه آسمانی !!!.....الآن که درست در کنار چشمه ی بالا و بر روی یال نشسته ام به شدت باران می بارد، اینجائی که نشسته ام محوطه ای با کمی شیب اما چند متر دور تا دورم از درخت ها فاصله دارم و بارش آسمان نیز  مستقیم تر است

زیر باران، روی علف های خیس نشستم و کمی بعد دو دست به زیر سر ، رو به آسمان دراز کشیدم و به آن خیره شدم

سر و صورت و لباس هایم و عینکم و تمام تنم خیس باران و خیسی عرق آمیخته به آن مثل دیوانه ای گریخته از شهر و پناهنده به جنگل، تک و تنها نزدیک به غروب و تاریکی جنگل زیر شُر شُر باران خوابیده و به آسمان ذُل زده ام !!!...

اگر شما مسیرتان به آنجا می افتاد و من را در آن حال می دیدید، چه فکری در موردم می کردید ؟!!!..دیوانه ای گریخته، فراری از مردم، خسته از نامهربانی ها و یا گمشده ی راه پیدا کرده، مست کم ظرفیت یک جرعه نوشیده!! ....نمی دانم!! ...خودم هم نمی دانم ،یاد این دو بیت افتادم که:

بر کجای این شب آویزم، قبای ژنده ام را / آفتابی، اختری، ماهی نمی پُرسد نشانم

سینه مالامال درد است، ای دریغا غمگساری / دل ز تنهائی به جان آمد، خدا را دلستانم

بماند ....من که تنهائی در جنگل را دوست دارم، امروز بارش باران و ابرهای تنیده در هم و سوار بر هم نیز حس من را تقویت کرد

یک لحظه بوی خاک و بوی علف های خیس به مشامم رسید و در نفسی عمیق آن را با جانم یکی ساختم، نفسی عمیق که هر آنچه در روح جنگل بود را با خود یکی سازم و همراه کنم ....

نمی دانم چه مدت گذشت، اما الآن چیزی نزدیک به نیم ساعت دیگر وقت افطار  و جنگل رو به تاریکی مطلق است ، از جایم بر می خیزم و راه بازگشت می گیرم، فاصله چشمه دوم تا چشمه اول را پائین آمدم ...و الآن وقت اذان مغرب و افطار  .....جای شما خالی ،جنگل همه اش تاریک و چشم، چشم را نمی بیند و اکنون در پناه گرمای آتش و مختصر نور فانوس، با نان و پنیر و چای داغ جنگلی افطار می کنیم ...خدایا قبول کُن ...

رنج هائی که همراه داریم

رنج هائی که همراه داریم

شاید هیچ انسانی را نتوان پیدا کرد که خالی از درد و رنج باشد، بی جهت دنبال چنین انسانی نگردیم، چرا که" رنج جزئی از زندگی است"

مهم، مواجهه با درد و رنج است، چرا که با" معنا دهی" به رنج هایمان می توان از درجه ی آزاردهی آنان کاست، به گونه ای که نه آزار دهنده، بلکه تحمل آن آسان و چه بسا صفا بخش گردد

البته اندازه درد و رنج انسان ها یکسان و یک اندازه نیست ...دوستی را می شناسم که ببینیدش، در وهله اول گمان می کنید هیچ دردی در زندگی اش نیست، اما کافی است که چند دقیقه پای صحبت هایش بنشینید، گو اینکه تمام رنج عالم توی یک کاسه، او سر کشیده است !!....خوب، در این وضعیت چه باید کرد ؟....

ناگفته نماند رنج دو گونه است، برخی رنج ها را خودمان فراهم کرده ایم ..تفکر ناپاک ،احساسات نادرست، تخیّل مهار نشده و مهمتر از همه "عشق های نامتوازن" اینها ،  همه روزه ما را دچار غم، رنج، ناامیدی، هراس و دلهره می کند؛ این دسته از رنج ها را باید حلّ کرد، صبر و مدارا جایش اینجا نیست

راهش این است که با تسلط بر فکر و ذهن و خیال اجازه ندهیم که هر چیزی برای ما تبدیل به یک" دغدغه" گردد، تسلط بر ذهن راه حل بسیاری از رنج هاست

بسیاری از ما متحمل رنج هائی در زندگی هستیم که منشا آنها در ذهن و فکر خودمان نهفته است، لذا راه درمان را از بیرون خودمان نجوئیم

"درد" خودمان هستیم "راه درمان" هم از درون خودمان می گذرد، راه درمان در تسلط بر ذهن و فکر است

"عیسی مسیح" می گوید:"  شما بدل به همان چیزی می شوید که فکر می کنید"   به عبارت، دیگر هر چیزی که داخل ذهن و فکر ما شود، به مرور ما نیز همان رنگ و شکل را خواهیم گرفت

کمی، کاستی، نداری، ضعف، ناکامی، شکست، فقر و  بیچارگی وقتی اینها وارد در ذهن و ماندگار شوند، انسان نیز به مرور شکلی به مانند همین ها خواهد گرفت از این رو بهترین درمان همان است که از اساس اینها را در ذهن یا وارد نکنیم و یا اگر داخل شدند، ماندگارشان نسازیم

البته راه حل دیگری هم هست، اینکه رنج های خود را جا بگذاریم !! هر گاه از لحظه ای به لحظه ای دیگر می رویم تلاش کنیم به همراه زمان، همه رنج هائی که برای آن لحظه  داشتیم  را همانجا جا بگذاریم و خالی سفید و بی رنج پا به لحظه ی بعد بگذاریم  ....امتحان کنید ...شدنی است ...بارها در مواجهه با رنج و اندوه، اینگونه عمل کرده ام و نتیجه هم گرفته ام

سنجاق گرفتم و رنج و اندوه خودم را به همان لحظه ای که می رفت  بگذرد، مُحکم بستم و همراه همان هم رفت و خالی از درد و رنج پا به لحظه ای نو گذاشتم !!...تعجب نکنید ...همین الآن امتحان کنید

اما دسته ای دیگر از رنج ها خارج از حیطه ی اراده و خواست ما است، مرگ و میر، برخی بیماری ها ،بعضی از فراز و نشیب های زندگی و ....این دسته از رنج ها را باید با صبر و تحمل پذیرا  شد و از سر گذراند

شایسته است یک دست تواضع، مقابل خداوند و دست دیگر عشق به او، با این دو دست، رنج و مشکل را در آغوش گرفت و صبر کرد و مدارا پیشه کرد

آب داغ که چای کیسه ای تا داخل آن نیفتد، رنگ و طعم دلنشین چای  را آشکار نمی کند، این دسته از رنج ها برای ما اینگونه اند

دست تواضع به سوی خداوند یعنی هر آنچه از او می رسد را می پذیرم و دست عشق که به سوی او بلند می شود به این معنا است که سختی و رنج، من را از "غیر او" جدا و به "او" متصل می کند و فقط عشق او در خانه ی دلم جای دارد

دوستان !.....در دل سختی ها و رنج ها گشایش هایی است که فقط با صبر و مدارا می توان به آنها رسید

"پروین اعتصامی" در دیوانش حال و روز پیرمردی مُفلس را بیان می کند؛ " گره گشای" عنوان مثنوی کوتاهی است که در آخرش، طی چند بیت نتیجه گیری جالبی دارد

گندُمم را ریختی تا زر دهی / رشته ام را بُردی که تا گوهر دهی

و یا می گوید:

اندر این پستی، قضایم زان فکند / تا تو را جویم تو را خوانم بلند

بله، گاهی گندُممان را می ریزد تا بهتر از آن را  به ما بدهد، این یک اصل بنیادین در زندگی هر انسان خداجوئی است، عجیب اینکه گاهی با مراجعه به خانه ی دیگران با درهای بسته مواجه می شویم تا بفهمیم که فقط در خانه ی خدا باز است !!!

دیگران اجابتمان نمی کنند، تا خداوند را بُلند تر و بُلند تر صدا کنیم !! .

من مسلمان نیستم !

گر مسلمانی از این است که حافظ دارد / آه اگر از پی امروز بود فردائی !!

نقل است، از" سیّد جمال الدین اسد آبادی" که به جمعی گفت؛" قدم اول برای آنکه دیگران را به اسلام دعوت کنیم، این است که به آنان بگوئیم،.ما مسلمان واقعی نیستیم !!

حرف درستی است، چرا که اگر بنا باشد رفتار و عمل خود را  معیاری برای سنجش درستی اسلام قرار دهیم ، باید از همین الآن مطمئن باشیم که در خصوص اسلام قضاوت مثبتی نخواهد شد!!

نکته ی مهم این جاست، چه بخواهیم یا نخواهیم، خود به خود، رفتار" برخی" معیاری برای این سنجش قرار می گیرد، از باب نمونه، عالمان دین و یا حتی اگر کسی عالم دین نیست اما ظاهری متدینانه دارد، به هر حال رفتار این دسته از انسانها معیار قرار می گیرد حال تصوّر کنید، اگر خدای ناکرده، سالوس، ریا، دروغ، فریب، دغل و کلک توی رفتار اینان دیده شود، در آن صورت چگونه می شود دعوت به اسلام کرد، امّا در عمل همه ی این زشتی ها را هم داشت !!

متاسفانه رفتار برخی داعیان دین بزرگترین لطمه را به دین می زند، چرا که از یک سوی ادعای دین داری دارند و هر کسی دیگر متفاوت با خود را بر نمی تابند  و از سوی دیگر نیز مردم به هر حال رفتار آنان را معیاری برای سنجش درستی دین و مذهب قرار می دهندو فاصله بین ادعا و عمل را می بینند ...نتیجه چه می شود ؟....نتیجه این خواهد بود که دینداری از رونق می افتد و یا همچون لایه ای نازک از خاک نشسته بر تخته سنگی سفت و سخت، دینداری مردم عمقی نخواهد داشت و به آنچه که می گویند و عمل می کنند، ایمانی ندارند  

حکایت زیر را دقت کنید

"جمعی از طلبه ها نزدیک ایام تبلیغ، نزد مرحوم آیت الله بروجردی می روند تا برایشان دعا کند، وی پیرو درخواست آنان برای دعا می گوید:

خداوند را به شما سپردم "

طلبه ها از این جمله آیت الله، تعجّب کردند، چرا که معمولا آدم ها را به خدا می سپارند نه خداوند را به انسان ها !!!لذا فلسفه این جمله را از ایشان می پرسند، وی جواب می دهد ...".بهتر است، شما حافظ خداوند باشید و آبروی او و دینش را نبرید ....لذا خداوند را به شما می سپارم".

البته برای حل این مشکل، یک راه ساده پیش رو داریم، اینکه هیچ فردی خودش را برابر با اسلام و دست یافته به تمام حقیقت دین نداند

و بلکه با صدای رسا فریاد بزند :....ای مردم، من مسلمان واقعی نیستم"

تمام درد همین جاست، وقتی کسی خودش را برابر با دین خدا بداند و خود را قطب عالم امکان و محور گردش و چرخش زمین و زمان و معیاری برای خداجوئی ببیند، همین می شود که وقتی نگاه به گفتار و رفتار و کردار ناهمخوان او می شود در آن صورت است که ناظران و شاهدان یک سره از هر چه دین و دینداری است، منزجر شده و فاصله می گیرند

بلیّه از این بزرگتر که برخی فکر می کنند، همه ی دین خدا برابری با آنان می کند و تا کسی نقد و مخالفتی به آنان دارد آن را مخالفت با دین خدا تفسیر می کنند و داد و فریاد راه می اندازند که ...".ایها الناس ...ای مردم ...بیائید و ببینید که می خواهند با دین خدا مخالفت کنند .....

کسی نیست که به اینان بگوید که ،.نخیر ما با دین خدا مشکلی نداریم ...با شما مشکل داریم .....

امام علی، به فردی گرفتار در شبهه توصیه کرد که" دین را بشناس آنگاه اشخاص را محک بزن ...نه اینکه اشخاص برایت معیار دین طلبی باشد"

قبول کنیم که شخص پرستی و شخصیت گرائی باعث دین گریزی شده است، از این رو افرادی که گفتار و رفتارشان معیاری برای سنجش دین قرار می گیرد بهترین خدمتی که به دین می کنند، این است که خود را مسلمان واقعی ندانند و اعلام کنند که بین آنچه که هستند و آنچه که باید باشند، فاصله زیادی است !!

و نیز بزرگترین خیانتی که فردی دین مدار ممکن است به دین کند، از آنجا شروع می شود که هرآنچه خود عمل می کند و یا خود می اندیشد را "تمام حقیقت دین" ببیند و هر نقدی به خود را مخالفت و دشمنی با دین تفسیر کند، چرا که در این صورت هر نقص و عیب و زشتی و سیاهی که در او باشد به پای دین نوشته خواهد شد و این بزرگترین لطمه ای است که دین از برخی دینمداران می خورد