ملخ خور !!

" .....و اینبار برای خوانندگان "

اکنون که دست به قلم برده ام ،چیزی نزدیک به هشت سال از اولین دست نوشته هایم در نشریه ی " پیک خزر " می گذرد ، هشت سالی پر فراز و نشیب ؛ گاه سرحال

بوده ام و نوشته ام ؛ و گاه غمناک و دلگیر ، قلم بر زمین گذاشته ام ، هر چند در این عالم وانفساه ، " نوشتن " جنسی از نوع حرکت در میدان مین است که باید مواظب همه ی اطرافت باشی !! گاه دوستان مشفق مرا توصیه ی به ننوشتن کردند که دست و زبان را نگه دارم و کنجی نشینم .......اما راستی در این صورت "فهم " را چه باید می کردم ؟!! می شود ، ننوشت ؛ و یا نگفت اما نمی شود ؛ که نفهمید !!! یاد سروده ی سید اشرف الدین حسینی ( نسیم شمال ) افتادم که :

دست مزن ! چشم ؛ ببستم دو دست / راه مرو ! چشم ؛ دو پایم شکست

حرف مزن ! قطع نمودم سخن / نطق مکن ! چشم ؛ ببستم دهن

هیچ نفهم ! این سخن عنوان مکن / خواهش نا فهمی انسان مکن

لال شوم ؛ کور شوم ، کر شوم / لیک محال است که من (....) شوم !!

به عبارت دیگر ؛ کوری ؛ کری و لالی امر شدنی است ، می شود به دیگران امر کرد که کور و کر و لال شوند اما " نفهمی " امر شدنی نیست ....

........ بگذریم از اصل مسئله دور شدم ؛ بای در طول این سالها همیشه دغدغه ام این بود ؛ حال که عده ای وقت تلف می کنند و تراوشات این قلم شکسته را می خوانند ؛چه نظرو ایده ای دارند ؟ همیشه در این فکر بودم که چگونه از نظر و رای آنا ن مطلع شوم و چگونه می توانم رابطه ای دو سویه و طرفینی داشته باشم ؟ تا آنکه چندی پیش سید محمد علی ابطحی به گرگان آمده بود نوشته های مرا که دید توصیه کرد که آنها را در دنیای مجازی به دید و قضاوت دیگران بگذارم ؛ هم ماندنی است و هم ارتباط دو سویه خواهد شد از این رو وبلاگی به نام " نگاه نو " طراحی کردم ؛ دست و پا شکسته !! اما برای شروع بد نیست ! از همه ی کسانی که در طول این سالها نوشته هایم را خوانده اند

می خواهم سری به وبلاگم بزنند و حرفهایشان را برایم بنویسند و یا ایمیل کنند ، بعضی ها به من می گویند ؛ " آخوند و وبلاگ نویسی ؟!!!" ....و من هم می گویم ...."مگه چیه ؟؟!!....این هم منبری از جنس جدیده !!!! "

البته نا گفته نگذارم قصد نصیحت و موعظه ندارم ، اینها جای خودش فقط دست نوشته ها و دل نوشته ها و به تعبیر درست تر "شب نوشته هایم " را می آورم تا خوانندگان نظر شیخ یک لا قبائی همچون نگارنده را هم بدانند به خصوص جوانان و دانشجویانی که سوال و شبهه ای دارند ؛ بنویسند ، در حد سواد و اطلاعاتم پاسخ می دهم و اما آدرس من

emil :abdollah. shahini@ yahoo. com

پادشاه عاقل !

گذشته های دور در شهری بزرگ پادشاهی عاقل حکمرانی می کرد که راه و رسم مردمداری را به خوبی می دانست جز اینکه فرزندی به غایت ساده دل و کوته اندیش از خود به جا گذاشته بود که عقل و درایت پدری را در او نشانی نبود . روز و روزگاری کسب و کار نقاشان شهر کساد شد و همگی گریان و نالان دست به دامن "شاهزاده " شدند که در شب عیدی کمکی به آنان رساند ،شازده ی خام و بی تجربه نیز که البته از بی نوائی جماعت نقاشان دل سوخته بود ، دستور دادکه کیسه های سیم و زر را از بیت المال آوردند ، نقاشان لبخند بر لب ، دست های دراز شده به سوی شازده ، همگی به صف ایستاده ،و او در کف دست هر یک چند سکه ی درهم و دینار می نهد ! خبر این داستان که به گوش شاه رسید ناراحت و خشمگین از این بی تجربگی پسر ؛ بعد از عقاب و عتابی که به او کرد ، در کنار خود نشاند تا تدبیر حکمرانی را از او یاد گیرد . به فور دستور دادکه شهردار شهر را حاضر کنند و همگی به بازدید از شهر رفتند . ........چشم شاه که به درب های رنگ و رو رفته ی خانه ها و مغازه ها افتاد ، فریادی بلند بر سر شهر دار کشید .

- ای مادر مرده این چه وضعی است که می بینم ؟؟!!

و شهر دار که تنش مثل بید می لرزید ، لرزان و ترسان گفت :

- قبله ی عالم چه دستوری دارند ؟

- همین فردا تمام مردم را تکلیف می کنی که درب خانه ها و مغازه هاشان را رنگ کنند .

........... و فردای آن روز بود که هر خانه و مغازه ای را که می دیدی ، نقاشی شت به دست مشغول به کار است در آن چند روز پول زیادی به دست نقاشان رسید و توانستند در شب عید نفس راحتی کشند . پادشاه عاقل هم که از رونق کار نقاشان خوشحال بود رو به فرزندش کرد و گفت :

" اگر قصد یاری به نقاشان را داشتی نمی بایست آنان را به گدائی و دست درازی سوی خودت عادت دهی ، این بدترین خصلتی است

که حاکمان مردم خود را به گدائی وادارند چرا که کمک ناچیز تو نه مشکلاتشان را حل می کند بلکه گداپروری هم کرده ای ، از بیت المال

که برای آنان است داده ای ؛ آبرویشان را هم برده ای !!! برایشان کار مهیا کن تا پول زور و بازوی خود را خورند ، هم کارشان رونق گیرد

و هم آبرویشان محفوظ ماند "

***********************************************************************

باری هر گاه بنا باشد مردم به صف بایستند ؛ عریضه نویسی کنند و در قبال درخواست و گردن های کج ؛ درهم و دیناری دریافت دارند نتیجه اش همین خواهد شد که نه ثروت بلکه فقر و نداری به مساوات بین مردم توزیع خواهد شد !! از یک سو منابع به هدر رفته و از سوی دیگر مراجعان نیز به مرور به اینکه " دستی دراز " کنند تا مشکلشان حل شود عادت خواهند کرد و این چه بد ارمغانی است برای مردم !!! و چه عاقلانه است اینکه منابع ثروت صرف و خرج آن شود که مردم کار کنند تا هم سفره هاشان رنگین شود و هم مهمتر اینکه عزت آنان محفوظ ماند .

عشق زمینی !!

سلام ، امشب که کم کم به نیمه های آن می رسم ، رو به شب نوشته آوردم ... بله ...چه خوبه ... ..دست نوشته ی امشب را ،" شب نوشته " بنامم... ؛ مدتی بود که جوانی از من می خواست که وقتی بگذارم تا خصوصی حرفها ی او را بشنوم ،امروز برایش پیغام فرستاده بودم که به دفترم بیاد ، که البته به موقع آمد از مقدمات حرفها ش بگذرم ، مقدمه چینی می کرد تا زمینه برای گفتن اصل حرف آماده شود ، من اینرا فهمیده بودم که اصل حرف چیز دیگری است لذا ساکت ماندم تا خودش به آن برسد ، همه ی جوانها همینند ؛ اول به راحتی حرف نمی زنند بعد که کمی خو کردند بیا و ببین چه ها که نمی گویند !! بندگان خدا حق دارند گاهی اصلا گوشی برای شنیدن پیدا نمی شود ...بگذریم ...این جوانی که به دفترم آمده بود را از قبل می شناختم اما نمی دانستم که گرفتار شده !!! ....نه ...نه .. صبر کنید ...مقصودم از اینکه گفتم ؛ گرفتار شده نه اینکه چک برگشتی داشته یا اینکه کشتی اش غرق شده ، گرفتار شده اما نه از این نوع گرفتاری ها .... حالا شاید حدس زده باشید که یک جوان در این دوره زمانه ممکنه گرفتار چی شده باشد ..بله گرفتار عشق و علاقه به دختر خانم خوب و پاکی که هر دو همدیگر را می خواستند ؛ خانواده ها هم راضی شده اند ...اما ...اما ..چی؟ ..ممکنه بپرسید پس مشکل چیست !!؟ مشکل همان چیزی بود که مثل این جوان خیلی های دیگر هم دارند ، من آن جوان را به خاطر عشقش ملامت نکردم ، از مردانگی دور است که دل شیدا را ملامت کنیم ، به قول " دیوانه قمشه ای " که میگوید :

خوش تر ز روزگار جنون روزگار نیست / نیکوتر از دیار محبت دیار نیست

سود و زیان عشق به حکم ضرورت است / ما را در این معامله هیچ اختیار نیست

رو دل به عشق ده که به ویرانگی کشد / شهری که در قلمرو این شهریار نیست

آماجگاه تیر هلاک ار شود رواست / آن سینه کاو ز ناوک عشقی فگار نیست

اما از اصل ماجرا دور نشویم ؛ اینرا اشاره کردم که آن جوان هم گرفتاری ای شبیه به دیگران داشت ، حالا که خانواده ها با اصل ازدواج موافق بودند اما برای مهریه ؛طرف پسر می گفت 14 سکه !! نه بیشتر !! و طرف دختر می گفت 1368 سکه نه کمتر !! یعنی سال تولد دختر خانم !! عجیب هم اینکه هر دو طرف روی حرفها شان محکم ایستادند و کوتاه هم نمی آیند !! حالا روشن شد که چرا من آن جوان را در عشق پاکش ملامت نمی کنم آنان که باید سرزنش شوند ، خانوادهها اند و الا آن جوان که خلاف شرعی نداشت ؛عشقی دارد و دل شیدایی ،تازه عشقش هم پاک وخدائی است وقتی همدیگر را پسندیدند از راهش وارد شدند و بزرگتر ها را سراغ هم فرستادند این خانوادهها شان هستند که هر کدام چیزی گفتند ..یکی از مهریه ..دیگری از شیر بها !! .. آن یکی از کار ..دیگری از ... خلاصه آنقدر سنگ جلو راه گذاشتند تا آن دوبه هم نرسند و به ناچار آن جوان نالان و گریان به سراغ بنده بیاید در اینجا حرف من با خانواده ها این است ؛وقتی دو جوان همدیگر را پسندیدند ، همین کافیست که تلاش کنیم تا به هم برسند به خصوص وقتی که نسبت به هم عشق و علاقه دارند ، نگاه داشتن آنها در بلا تکلیفی و سنگ اندازی هر چند به نیت دلسوزی !! از انسانیت به دور است ، اینجانب به اندازه ی خودم در آموزه های دین تخصص دارم در هیچ کجای اسلام این سختگیری ها تایید نمی شود اجازه بدهیم وقتی همدیگر را دوست داشتند زندگی را شروع بکنند در ادامه مشکلات حل خواهد شد ، مگر وقتی که پدر و مادر های ما شروع کردند همه چیز داشتند ؟ ...زمانه عوض شده ؟ ... نخیر ؛ زمانه را ما انسانها می سازیم ؛ بیاییم بهتر از این که الان هست بسازیم ؛ به خدا قسم اگر سخت بگبربم دختر و پسر جوان امروز ما گرفتار بیماری های عجیبی خواهد شد که اول دارد و آخر نداره !! به هر حال دل دارند ، عشق دارند و مهمتر از همه غریزه ای که خداوند در وجود همه ی ما گذاشته ؛ که می بایست به موقع به آن جواب داد ، بله بین عشق و هوس زمین تا آسمان فاصله است اما اگر در ازدواج آسان نگیریم ؛ جوان ناچار می شود به جای عشق سراغ هوس برود ، آنوقت بعضی ها چماق بر سرش می کوبند که چرا چنین یا چنان شد ؟؟ عشق از نوع زمینی پیوند با عشق آسمانی و خدائی دارد پس بیهوده آنرا نکوبیم و نا دیده نگیریم ؛ قبول دارم که مشکلات اقتصادی شروع زندگی ها را سخت کرده ، اما به قول "واسوانی " آن عارف هندی که : "اگر در قلبتان عشق باشد می توانید هر روز معجزه کنید " و یا به فرموده ی حضرت حافظ که : " کمل سر محبت بین نه نقص گناه / که هر که بی هنر افتد نظر به عیب کند .

اینجانب این بحث را پیش کشیدم ، اما در انتظار دریافت نظر جوانان عزیز و خانواده های محترم هستم به برکت اینترنت ارتباط ها راحت شده ، به آدرس وبلاگم ، نظراتتان را برایم بفرستید ، چشم به راهم !!

دانای بردبار !

"......آرام آرام گام بر می دارد و خود را به داخل مسجد الحرام می رساند ، این ، ابن ابی العوجا است ، از دهریون عرب که هیچ اعتقادی به خداوند و روز جزا ندارد اما اکنون بی توجه به خیل حاجیان آنها را کنار می زند و پا به داخل مسجدالحرام می گذارد ... در این فکر است که این مردم چه بیهوده به گرد خانه ای سنگی می گردند !! ...تند تر گام برمی دارد تا خود را به حلقه ی بحث برساند دوستانش او را دعوت کرده اند تا در بحثی با "هشام " شرکت کند ، نزدیک که شد ، به شیوه ی هم کیشانش سلامی کرد و شروع به بحث کرد ، آنچه که می گفت ، پا سخ می شنوید ، آنچه که می بافت با سر انگشتان قدرتمند هشام گشوده می شد ..تا آنکه ناگهان از بیهودگی رفتار حاجیان سخن گفت ....سخنش به اینجا که رسید ...مشت گره کرده ی هشام بود که به آسمان بلند شد جمله هایی از سر خشم به زبان آورد .

- تو ای (......) حق چنین سخن ها را نداری !!!!

و در جوابش "ابن ابی العوجا " گفت :

- تو را چه شد ؟!! که اینچنین خشمگینی !!! قسم به آن خدایی که تو می پرستی ، بدتر از این سخنان را در رد خدایت و انکار او به استادت " جعفر الصادق " به زبان می آورم ، عصبانی نمی شود که هیچ ، فقط سرش را پایین می اندازد ، به حرفهایم گوش می کند ، آنگاه به نرمی و مهربانانه پاسخم را می دهد ، تو شاگرد چنان استادی هستی ؟؟؟!!!

******************************************************

باری ، آنجه که خیلی خلاصه بدان پرداختم برخوردی بود که بین "هشام " از شاگردان امام صادق (ع) و " ابن ابی العوجا " رخ داده بود ، هفته ای که پیش رو داریم 25 شوال مصادف با شهادت امام صادق است ، خواهش می کنم یکبار دیگر اما اینبار با دقت بیشتر تکه ی تاریخی ای که در ابتدا آوردم را بخوانید " ابن ابی العوجا " با سخنانش دین و دیانت را با شدید ترین و غلیظ ترین حرفها زیر سوال می برد ، هنگامی که با نابردباری و رفتار خشن "هشام " مواجه می شود ، متعجبانه رفتار کریمانه ی امام را به او یاد آوری می کند ، که امام صادق سرسخت ترین مخالفان را تحمل کرده نه آنکه با آنان با الفاظی نازیبا سخن نمی گوید بلکه تمام گوش می شود و به حرفها ی آنها توجه می کند ، تکه ی تاریخی فوق را به مناسبت سالگشت شهادت آن اما م عزیز نوشتم راستش را بخواهید می خواهم همین را بهانه ای کنم تا از مسئله ای در همین راستا بنویسم ، ما روحانیون افتخارمان این است که خود را شاگرد امام صادق (ع) می دانیم ، سوالی که اکنون از خود و دیگر دوستان طلبه دارم این است که تا چه اندازه این خصلت خوب " بردباری و تحمل مخالف " را از آن امام بزرگوار آموخته ایم ؟ تا چه اندازه وقتی سخنی خلاف عقیده ی خود می شنویم ؛ به گوینده اجازه ی سخن گفتن می دهیم ؟ مخالفت و نقد منتقدان خودمان را چقدر تحمل می کنیم ؟؟ اینها سوالات جدی ای است که باید از خودمان داشته باشیم ! و البته جامعه هم در انتظار پاسخ !! گاهی بعضی از ما طلبه ها وقتی کسی به ما نقدی دارد آنچنان برآشفته می شویم که گویا آسمان به زیر آمده و ناموس خدا با خطر مواجه شده !! من به عنوان یک " طلبه " نمی بایست خودم را برابر با تمام حقیقت و مظهر تام دیانت بدانم که اگر کسی شخص مرا نقد کرد آن را مخالفت با دین و حقیقت تفسیر کنم ،!! این یک حقیقت تلخ است که متاسفانه برخی از ما طلبه ها اینگونه ایم ، متاسفانه برخی از ما طوری رفتار کرده اییم که اولا به راحتی در روبرویمان نقدمان نمی کنند شاید دیده اند که آستانه ی تحمل برخی از ما پایین است و ثانیا اگر کسی نقدی را هم به زبان آورد ، متهم به چیز هایی بشود البته ناگفته نماند در روحانیت کم نیستند کسانی که تحملی زیاد برای شنیدن سخن مخالف دارند اما باز هم متاسفانه صدای همان اندک افراد نابردبار " بلند تر " به گوش می رسد ، فراموش نمی کنم در همین شهر ما چندی قبل فردی دعوت به سخنرانی شد اما یک طلبه ی جوان آنچنان داد و فریادی به راه انداخت که اصلا اجازه ی سخن به آن سخنران بیچاره نداد !! من که گوشه ای نشسته بودم وقتی نابردباری او را دیدم ، جدا خجالت کشیدم ! رفتاری از او سر زد که مطمئن هستم ، آقایان عاما دین هیچ کدام آنرا تایید نمی کنند ، هنگامی که امام صادق سخن منکران خدا را تحمل می کند چرا ما نباید منتقدان به خود را تحمل نکنیم ؟؟ حتی اگر بر فرض کسانی اساس دیانت راهم نقد کنند اجازه حرف زدن را به آنها بدهیم ، آنگاه منطقی و با ملایمت جواب بدهیم ، چرا که بردباری نشانه ی دانایی است از این رو هر گونه نابردباری حمل بر نادانی خواهد شد . آیا به این مسئله دقت کرده اییم ؟؟ در دنیای کوچک شده ی کنونی ؛ نمی توان جلوی سخن گفتن را گرفت ، والله شدنی نیست اگر شک دارید از جوان داخل خانه ی خودتان بپرسید که چگونه با فشردن یک دگمه به دنیایی از اندیشه و فکر غلط یا درست در آنطرف دنیا می توان راه یافت !! مهم این است که دلیل منطقی در دست ، برد باری به خرج دهیم واز تعصب دوری کنیم ؛ چه زیبا حضرت مولوی فرموده است :

هر نبی و هر ولی را مسلکی است / لیک با حق می برد ؛ جمله یکی است

چون که بیرنگی اسیر رنگ شد / موسیی با موسیی در جنگ شد

چون به بیرنگی رسی کان داشتی / موسی و فرعون دارند آشتی

بله به دید جناب مولانا همه نابردباری ها به رنگها یی است که به خود زده اییم و هر روز هم پر رنگتر می کنیم

و یا حافظ شیرین سخن می فرماید :

در عشق ؛ خانقاه و خرابات فرق نیست / هر جا که هست پرتوی روی حبیب است

امید وارم ؛ ما نیز همچون آن دانای بردبار ؛ در برابر کسانی که ما را نمی پسندند و نقدی دارند ، " صبوری و بی رنگی " به خرج دهیم .

من وآن جوان کوهنورد !

سلام ، به قول آن بازیگر "لر بختیاری" که من به کسی "التماس " نمی کنم ؛ نوشته ام را بخواند اما "خواهش" می کنم کسی که شروع به خواندن کرد تا آخرش برود !!اینکه قسمتی را ببیند ؛ حوصله بقیه را نداشته باشد ، مشکل ایجاد می کنه هم برای خودش و هم برای نگارنده ! نوشته های بنده خوب یا بد اینطوریه ، بعضی قسمت ها وقتی از قسمت های دیگر جدا بشود ، ممکنه سوء تفاهم ایجاد کند ... بگذریم ...

صبح جمعه مثل همه هفته ؛ شال و کلاه کردم و به کوه رفتم ؛ قبل از هر چیزی احساس خودم را بگویم ، قشنگترین فصل جنگل " فصل خزان " است ، شاید شما موافق نباشید ؛ اما بهتره در این فصل سری به جنگل بزنید ؛ پا را که روی برگها می کشی ؛ " خش ، خش " صدا که می کند ، موسیقی جنگل همینه ! ، " ترق، ترق" شاخه های خشک کوچک زیر پا که می شکنند ، صدای باد پاییزی که در داخل درختهای نیمه عریان می پیچند ، همه ی اینها سمفونی جنگل را کامل می کنند ، وه ، که چقدر لذت داره !! همه می گویند غروب باییز غمناکه !! اما به نظرم اینطور نیست ، خصوصا اگر غروب پاییز را در جنگل هزار رنگ باشیم ، خیلی هم زیبا و فرح بخشه ، منوچهری دامغانی برای پاییز چه قشنگ سروده :

خیزید و خز آرید که هنگام خزان است / باد خنک از جانب خوارزم وزان است

آن برگ رزان بین که بر آن شاخ رزان است / گویی به مثل پیرهن رنگ رزان است

دهقان به تعجب سر انگشت گزان است / کاندر چمنو باغ نه گل ماند و نه گلنار

به ، به ...چقدر زیبا گفته ، با اینکه در پاییز هیچ گل و چمنی نیست اما مثل پیراهن رنگرزان ، رنگا رنگ است و زیبا ؛ .....

....گویا از اصل مسئله دور شدم ، برگردیم تابرای شما شرح بدهم که چه شد ؛ امروز که به کوه رفتم ؛ عجله ، عجله شد و فراموش کردم قمقمه ی چایی ام را بردارم ، برای همین هم زودتر از همیشه قصد کردم که برگردم ، پایین که می آمدم خیلی تشنه شدم از دور دو- سه نفر جوان را دیدم که دور آتشی نشسته اند ، می گویند و می خندند ، به ذهنم رسید پیش آنها بروم ، کمی آب بخورم و شاید هم چایی تعارفم کنند ، راستش را بخواهید خیلی هوس چایی کرده بودم !! چند قدم که جلوتر رفتم ، مودبانه فریاد زدم ! :

-آقایان ، آبی ، چایی ای در بساط دارید ؟!!

- بله ، بفرما !

من که از سرعت پاسخ به درخواستم خوشحال شده بودم ، تندتر از قبل حرکت کردم تا به جمع آنها رسیدم ....هر سه نفر جوانهایی در حد 18-20 ساله به نظر می آمدند ، قبل از اینکه به انها برسم یکی از لیوانها را پر چایی کردند از ادبشان خوشم آمد ، کمی که سر جایم جابجا شدم ، سر صحبت را باز کردم از اینکه دیدم هر سه نفرشان به نوبت شروع به کشیدن قلیان کردند ، جوری شدم ،بیشتر راغب شدم که با آنهاکپی دوستانه کنم ، نمی خواستم همان اول از در موعظه و نصیحت در بیایم ، می دانستم جوانهایی در این سن و سال از موعظه خیلی خوششان نمی آید ، لذا از حال و روز خودشان سوال کردم ..اینکه چه می کنند ...و کجا هستند ؟... دو نفر از آنها مرا شناختند ، که طلبه هستم از این رو حرفهای زیادی بین ما رد و بدل شد..یکی از آنها که به نظر می آمد حالا که گوش مجانی گیر آورده بهتر است حرفهاش را بزند ، از عالم و آدم از من سوال کرد ، واقعا این جوانها چقدر سوال دارند فقط کافیه کمی صبر و حوصله کنیم و به حرفهاشان گوش کنیم ...آن جوان وقتی که سوالهای رسمی ترش تمام شد !! از من خواست که به یک سوال شخصی اش جواب دهم .او اشاره کرد که مدتی است عمل (.....) را با خودش انجام می دهد و همین مسئله جدای از ضعف و ناتوانی جسمی ، روح و روان او را هم آزار می دهد و مفصل برایم از اینکه چگونه بار اول شروع به این کار کرده است شرح داد ..از خانواده اش گفت ، از اعتیاد پدر و برادرش گفت ، گفت و گفت .........و من هنگامی که حرفهای او را می شنیدم ،گویا تمام غم عالم در من جمع شد ....و نوبت به حرف زدن من شد حالا که با آنها دوست شده بودم و حتی تا حدی هم خوشحال از اینکه تا این اندازه به من اعتماد کرده اند بسیار مناسب می دانستم که آنها را نصیحت کنم من هم حرفهای زیادی به آنها گفتم ... به خصوص به آن جوان گفتم که بهتره ذهنش را کنترل کند هر چی هر چی را به ذهنش راه ندهد ، هر که به ذهنش کنترل دلشت بر رفتارش هم می تواند کنترل داشته باشد

ذهن و خیال دروازه ی ورود وسوسه ها ی بیماری خود(....). است محکم بایستد و اولین "نه " را به نفسش بدهد بله اولین نه همیشه سخته اما همانطور که درد او درونی است راه درمان او هم از درونش است !! کمی هم از عشق خدا برای آنها گفتم ، خدایی که حتی گناه کاران را هم دوست دارد فقط کافیه خودشان را به او بسپارند به قول حضرت مولوی :

بشنو از عقل خود ای انبار دار / گندم خود را به ارض الله سپار

تا شود ایمن ز دزد و از شپش / دیو را با دیوچه زودتر بکش

خلاصه به نظرم آمد به لطف خدا حرفهام کمی اثر داشت یک لحظه سکوت عجیبی بر جمع حاکم شد ......ای وای چاییم سرد شد .. این حرف را که زدم همگی خندیدیم ، خلاصه یک منبری پیش انها رفتم ، که تا به حال اینقدر لذت نبرده بودم ... منبری از تخته سنگ که روی آن نشسته بودم ... منبری که وقتی خودم حرف می زدم ،چند قطره هم اشک روی گونه هایم لغزید و پایین افتاد ...نه اینکه من کسی باشم ..نه ..نه .. سادگی و صفا آن جوانه مرا گریه انداخت ؛ این بچه ها چقدر مظلومند و چه چیزها که در کمین آنها !! " زیر پوست شهر " خیلی خبرها است که ما غافلیم .. هی به ظاهر چسبیده اییم و پارچه ...اطلاعیه ... مراسم .... بلند گو .... جمعیت خاموش و همراه!!... اما در زیر این پوست خیلی خبرها است ، امثال ما باید خودشکنی کنیم و صادقانه حرفها را بشنویم ... همان اول چوب و چماق بر نداریم ... این بچه ها نیاز دارند درکشان کنیم ، پای حرفهاشان بشینیم و هر کاری که کرده اند ، به زبان بیاورند ، نترسند و انگاه راهنمایی شان کنیم ......این حادثه برای من تکته های فراوانی داشت که بعدها بیشتر خواهم نوشت ؛ طلب شما !!

تار مویی از سبیل ببر!!

....زن نمی دانست که چه بکند؛ شوهرش از این رو به آن رو شده بود قبل از این می گفت و می خندید ، داخل خانه با بچه ها خوش و بش می کرد اما چه اتفاقی افتاده بود که چند ماهی با کوچکترین مسئله عصبانی می شود و سر دیگران داد و فریاد می کند آن مرد مهربان و بذله گو الآن به آدمی ترسناک و عصبی مزاج تبدیل شده است .

زن هر چه که به ذهنش می رسید و هر راهی را که می دانست رفت اما دریغ از اینکه چیزی عوض شود . روزی به ذهنش رسید به نزد راهبی که در کوهستان زندگی می کند برود تا معجونی بگیرد و به خورد شوهرش دهد ، شاید چاره ای شود ! راه سخت و دشوار کوهستان را گرفت و بعد از ساعتها عبور از مسیرهای سخت ، خود را به کلبه ی راهب رساند ،قصه ی خودش را به او گفت در انتظار نشست که ببیند چه معجونی را برایش می سازد .....

راهب نگاهی به زن کرد و گفت :

- چاره ی کار تو در یک تار مو از سبیل ببر کوهستان است !!! .....

- ببر کوهستان !! ... آن حیوان وحشی؟ !!

- بله هر وقت تار مویی از سبیل ببر کوهستان را آوردی چیزی برایت می سازم که شوهرت را درمان کند .

.......و زن در حالتی از امید و یاس به خانه برگشت .

نیمه شب از خواب برخاست . غذلیی را که آماده کرده بود ، برداشت و روانه ی کوهستان شد آن شب خود را به نزدیکی غاری رساند که ببر در آن زندگی می کرد از شدت ترس بدنش می لرزید اما مقاومت کرد . آن شب ببر بیرون نیامد ......

چندین شب دیگر این عمل را تکرار کرد هر شب چند گام به غار نزدیکتر می شد تا آنکه یک شب ببر وحشی کوهستان ، غرش کنان از غار بیرون آمد اما فقط ایستاد و نگاهی کرد ......باز هم زن شبهای متوالی رفت و رفت .... هر شبی که می گذشت آن ببر و زن چند گام به هم نزدیکتر می شدند ..... این مسئله چهار ماه طول کشید تا اینکه در یکی از آن شبها ، ببر که دیگر خیلی نزدیک شده بود و بوی غذا به مشامش می خورد ، آرام آرام نزدیکتر شد و شروع به غذا خوردن کرد ... زن خیلی خوشحال شد . چندین ماه دیگر اینگونه گذشت ........

طوری شده بود که ببر برسر راه می ایستاد و منتظر آن زن می ماند زن نیز هر گاه به ببر می رسید در حالی که سر او را نوازش می کرد به ملایمت به او غذا می داد، هیچ سرزنش و ملامتی در کار نبود هیچ عیب جو یی ، ترس و وحشتی در میان نبود و هر شب آن زن با طی راه سخت و دشوار کوهستان برای ببر غذا می برد و در حالی که سر او را در دامن خود می گذاشت ، دست نوازش بر مویش می کشید چند ماه دیگر نیز اینگونه گذشت تا انکه شبی زن به ملایمت تا مویی از سبیل ببر کند و روانه ی خانه اش شد ..... صبح که شد ، شادمان به کوهستان نزد آن راهب رفت تار موی سبیل ببر را مقابل او گذاشت و در انتظار نشست ...... فکر می کنید آن راهب چه کرد ؟ نگاهی به اطرافش کرد و آن تار مو را به داخل آتشی انداخت که در کنارش شعله ور بود !! زن ، هاج و واج نگاهی کرد در حالی که چشمانش داشت از حدقه بیرون می زد ماند که چه بگوید !! راهب با خونسردی رو به زن کرد و گفت : " مرد تو از آن ببر کوهستان ، بدتر نیست ،توئی که توانستی با صبر و حوصله ، عشق و محبت خودت را نثار حیوان کوهستان کنی و آن ببر را رام خودت سازی ، توان مهار خشم شوهرت را نیز داری ، محبت و عشق را به او ببخش و با حوصله و مدارا خشم و عصبانیت را از او دور ساز ..."

اینجانب برداشت از قصه ای را که در ذهن خود ساخته ام را به خوانندگان عزیز وا می گذارم . اما این را نوشتم تا به زوج های جوان بگویم که هیچ قدرتی بالاتر از عشق و محبت نیست ، باید بدانیم صبر ، تحمل و مدارا ببر کوهستان را هم رام می کند اینقدر بی جهت خشم و نفرت را نثار هم نکنیم و مرگ و نابودی را برای هم نخواهیم ... خدای من ... خدای مهربان ... آیا روزی می رسد که داخل خانه ، کوچه و خیابان شهر ، میدان زندگی و عرصه ی سیاست ، در همه ی اینها خشم و نفرت جای خود را به عشق و محبت بدهد ...

دوستان من ! هیچ شمشیری علیه عشق وجود ندارد . همه ی تیزی ها در برابر بردباری کند و نا کارامد اند !! به قول معلم شهید دکتر علی شریعتی " وقتی عشق فرمان دهد ، محال سر تسلیم فرود می آورد "

حضرت مولانا چه زیبا گفته است :

عقل تا تدبیر و اندیشه کند / رفته باشد عشق تا هفتم سما

عقل تا جوید شتر از بهر حج / رفته باشد عشق بر کوه صفا

و یا به قول " واسوانی " عارف هندی که : " اگر در قلبتان عشق باشد می توانید هر روز معجزه کنید " ..... آیا ما تجربه ی معجزه عشق را داریم ؟ خدا می داند !